To była trudna decyzja, gdy po Gali Centrum Wolontariatu podeszła do mnie Agata Młynarska i zapytała, czy następnego dnia udzieliłbym jej wywiadu w telewizji? Pomimo wielu obaw i wątpliwości, zgodziłem się. Wiedziałem, że ten, kto nie ryzykuje, ten również nic nie robi, nic nie ma i jest nikim, bo niczego nie doświadcza, ani nic nie wnosi do życia innych ludzi...
Później dowiedziałem się, że rozmowa ta odbędzie się na żywo... Pomimo ogromnego stresu, jakoś poszło, podobno nie najgorzej...

Wydawać się mogło, że pozostało tylko wspomnienie, lecz po jakimś czasie otrzymałem wiadomość, iż Rodzicom Osób Niepełnosprawnych zrzeszonym w PSOUU - koło w Sopocie, tak bardzo spodobało się moje wystąpienie w TV, że chcą zaprosić mnie na wczasy do Sopotu!

Byłem zdumiony niesamowitą życzliwością i serdecznością tych osób, które po prostu wiedzą, że każde dobro, jakie bezinteresownie ofiarujemy, rozchodzi się jak fala po oceanie i powraca zwielokrotnione...

Nie można mieć wątpliwości, że zasługują Oni na niesamowite błogosławieństwo, skoro bezinteresownie oddali mi do dyspozycji całe piękne mieszkanko w centrum Sopotu.

Mogłem więc zabrać ze sobą grupkę przyjaciół – w tym kilka opiekunek, tak aby żadna nadmiernie nie zmęczyła się mną :)

Pierwszy tydzień był dosyć deszczowy, więc z Pawłem i Anią Wr., dużo zwiedzaliśmy. Szczególnie pięknym miejscem, okazało się Sanktuarium Matki Bożej Brzemiennej w Matemblewie. Jest tam piękny park, Kościół i kapliczka z Figurką Maryi w stanie Błogosławionym.

Później przyjechali Ola z Andrzejem i Ania Wi. Również z nimi pięknie było wędrować zabytkowymi uliczkami starego Gdańska.
Niesamowicie miłą niespodzianką było spotkanie tam – na drugim krańcu Polski - Sylwii z Góry Św. Anny. Szła naprzeciwko i właśnie myślała o tym, że chciałaby spotkać kogoś znajomego. Więc jednak czasem pragnienia się spełniają!

Zazwyczaj Sylwia przyjmuje mnie w Domu Pielgrzyma, więc cieszyłem się, że tym razem ja mogłem zaprosić ją do „mojego” mieszkanka.

Oczywiście, najwięcej czasu spędzaliśmy w samym Sopocie, w który nie brakowało atrakcji do zwiedzania. Nieodzowny był plan, którym Ania Wi. tak bardzo się zafascynowała, że się w niego przyodziewała:)

Szczególnie pociągają mnie miejsca w jakiś sposób owiane legendą, więc nie omieszkałem zwiedzić Grand Hotelu. Miła obsługa oprowadziła mnie po całym budynku z wyjątkiem Casino, gdzie zatrzymała mnie bariera ekonomiczna...

Nie mniejsze wrażenie zrobiła na mnie Opera Leśna, którą dotychczas znałem tylko telewizji. Wówczas nigdy nie przypuszczałbym, że i ja stanę tam na scenie:)

Poobserwowałem też rozgrywki tenisa na Sopockim korcie. Moja koleżanka - Monika z Gdańska również tam grała, ale w orkiestrze marynarki! Bardzo cieszyło mnie to, że także na drugim krańcu Polski mam przyjaciół – jak Monika i Magda, z którymi miło było się spotkać.

Gdy zrobiło się cieplej, to wabiła nas sopocka plaża. Szczególnie podobała mi się promenada, którą wzdłuż plaży praktycznie można było przejść od Sopotu do Gdańska. Było to idealne miejsce na romantyczne spacery.

Bardzo ucieszyłem się, że moje zaproszenie przyjęli również Marta z jej mężem - Adamem.
Marta, bowiem była pierwszą osobą, która w 1995 roku, pojechała ze mną na obóz integracyjny. Wówczas wszystko się zaczęło... i niezwykle cieszy mnie to, że nasza Przyjaźń wciąż trwa, a nawet się rozwija...

Jak przystało na lekarzy, Marta z Adamem wykonywali przy mnie szalenie wyrafinowane zabiegi medyczne, jak np. zakrapianie oka:)

Wieczorami, Adam na gitarze urzekająco grywał i ujmującym śpiewem do snu nas kołysał...

Myślę, że w życiu każdego człowieka są chwile, które szczególnie się ceni, a także osoby, których się nie zapomina, które pozostają w sercu już na zawsze... Takim pięknym wspomnieniem jest pobyt w Sopocie. Nie tylko, dlatego, że w tak niezwykły sposób zrealizowało się moje marzenie, aby poznać te wyjątkowo fascynujące okolice wybrzeża.

Jeszcze bardziej głęboko w serce zapadli mi spotkani wówczas wspaniali ludzie, którzy nie musieli, a jednak zaprosili mnie i okazali mi tak wiele Serca, które jest najcenniejszym Darem.

Przykładem jest m. in. niesamowity Pan kierownik, który zabrał nas swoim samochodem na wspaniałą wycieczkę do tych miejsc, które on szczególnie ceni. Wspomnę tylko o przepięknej plaży w małej wiosce – Rewie. Mało, kto zna to miejsce, gdzie woda jest krystalicznie czysta i można pójść daleko w morze po wąskim, ale bardzo długim piaskowym półwyspie.

Wszystko, co piękne, kiedyś się kończy, na tej ziemi, więc nadszedł czas pożegnań i podziękowań - zwłaszcza za to, iż nie było to tylko jakiejś "urzędowe" zaproszenie, lecz miało ono wymiar najgłębszych ludzkich relacji takich, jak życzliwość, troska, serdeczność...

Chociaż wierzę, że dobro wyzwala dobro i przyciąga je, to jednak mam świadomość, że nie zasłużyłem sobie na ten niezwykle cenny i piękny Dar, a jedynie dane jest mi w szczególny sposób doświadczać tego, co w człowieku jest najbardziej ludzkie, a zarazem Boże...

W drodze powrotnej zatrzymaliśmy się w Sanktuarium Matki Bożej w Licheniu. Cieszę się, że właśnie tam, mogłem ofiarować moją szczególną modlitwę, aby podziękować za to bezinteresowne Dobro, choć tak naprawdę brakuje słów, aby wyrazić moją wdzięczność...