Łezka mi się kręci w oku, a wiesz czemu, ogarnęła mną taka siła do walki, walki o siebie o rodzinę, dosłownie o wszystko. Pomyślałam sobie skoro Tobie się udaje to czemu mi się ma nie udać. Jesteś bardzo dobrym człowiekiem, masz tego świadomość, jeśli nie to ja Ci to mówię. Pozdrawiam:)

5 marca 2010 15:45

Guśka

Przypadkowo weszłam na tę stronę, akurat w momencie, kiedy nie jest mi zbytnio dobrze...Zawiedzenie, stracona przyjaźń, która kiedyś się wydawała czymś wielkim. Twój tekst daje dużo do myślenia; to, że innym jest jeszcze gorzej, a tutaj ja się przejmuję takimi błahymi problemami... Ciężko mi, ale czytając same te komentarze; można uwierzyć w to, że na tym świecie istnieją jeszcze dobrzy ludzie... Ehh, czasem tak ciężko żyć...

1 marca 2010 10:28

Dominika

Kto powiedział, że życie w ogóle ma mieć sens??? Ja jednak głęboko w niego wierzę... Ludzie mają ten problem, że dla nich sens żywota jest wtedy, gdy dzieją się wspaniałe rzeczy, ale życie nie jest właśnie po to by było łatwe, tylko po to by miało sens. Bóg wie i od początku ma plan dla każdego z nas, bo w końcu żyjemy, ale czasami śmierć jest naszym sensem życia.

13 lutego 2010 22:26

Ewa

Zazdroszczę Ci tej radości ona we mnie umiera. Od 3 lat siedzę w dołku, jestem zdrowy mam zdrowe dziecko, choć nie jest przy mnie, na co dzień a nie cieszy mnie to-nie jestem z jej mama ona postanowiła to za nas troje. Teraz kiedy poznałem kogoś znowu zaczyna się wszystko walić, jaki życie ma sens aby cierpieć, powoli przestaje w to wszystko wierzyć nawet w miłość - za bardzo boli nie wierzę że przejdę jeszcze raz przez to, że dam radę...

5 lutego 2010 21:09

Rafał

Jesteś cudowny Podziwiam Cię

11 stycznia 2010 15:18

Ola

Straciłam wiarę w sens i cel życia. Kolega zabił to we mnie. Nie wierze juz w miłość. I nawet to, że jestem pełnosprawna tego nie zmienia, cos we mnie pękło i umarło i nie wiem czy odzyskam wiarę w ludzi.

2 stycznia 2010 23:28

Basia

Staram się być człowiekiem dojrzałym, w miłości i w pokorę. Lecz tak nie jest. Mówią o mnie, że jestem wielki, ze mam dobre serce. A ja mówię, że Wielki jest Bóg. Nie wiem jakbym się starał to bez mojego Twórcy jestem nikim. Kocham, ale co to za miłość. Miłość Boża jest czysta, piękna i bezinteresowna. W modlitwach staje się lepszy, ale nigdy na ziemi nie będę doskonały. Dziękuje Bogu, że mogłem być na Twojej stronie. Będę się modlił za Ciebie i Twoich bliskich. Niech Bóg będzie zawsze z Tobą. Kochaj i bądź kochany przez ludzi, którzy nie udają, że zależy im na Tobie.))

2 stycznia 2010 13:33

Jarek R

Sens życia sami sobie określamy. Musimy tylko sami w siebie uwierzyć. Jesteśmy ludziom potrzebni i tacy bądźmy. Wiele spraw umyka nam z pola widzenia i sami sobie możemy odebrać ten sens

8 grudnia 2009 10:22

elka

Nie przez przypadek zajrzałam na tą stronę. Już od dłuższego czasu zastanawiam się nad sensem swojego życia, jednak im więcej się nad nim zastanawiam tym bardziej popadam w przygnębienie. Twoja historia jest naprawdę niesamowita. Gdy widzę, że są tacy ludzie jak Ty, wierzę, że może kiedyś i ja zdołam pojąć, w czym tkwi prawdziwy sens życia, którego ja jeszcze nie odnalazłam...

1 grudnia 2009 11:00

Anka

Po wpisaniu w wyszukiwarkę "jaki jest sens życia" znalazłem tę stronę. Zawsze podziwiałem ludzi, których dotknęło upośledzenie fizyczne skąd biorą siłę do życia. Aaa bo maja przyjaciół, ale skąd oni się biorą????? Pytałem się tez Boga, ale mi nie odpowiedział lub Ja nie usłyszałem. Może mi odpowiecie Pozdrawiam I zdrowia życzę

24 listopada 2009 22:53

Luk

Przez przypadek zajrzałam tutaj szukając słów podziękowania dla mojego przyjaciela, który jest, kiedy go potrzebuje. Twoja historia bardzo poruszyła mnie. Pozdrawiam serdecznie z drugiego końca świata

19 listopada 2009 01:40

Gosia

Podziwiam Cię za tą radość życia. Ja byłam o krok od skończenia ze sobą, jednak zabrakło odwagi. Szkoda.. Chciałabym umieć patrzeć na świat Twoimi oczami, może wtedy odnalazłabym sens?

15 listopada 2009 18:55

Aga G

Jesteśmy zanurzeni w swych ciałach i kiedyś trzeba je będzie opuścić. Czy jesteśmy przygotowani na ten moment? Spotkałeś super ludzi na swej drodze - ja nie miałem tego szczęścia w czasie swego życia, które jest tuż jego przed końcówką. Polecam lekturę Singera. Pozdrowienia.

14 listopada 2009 17:45

J.Cyruliński

chciałabym w końcu odnaleźć sens swojego życia, nawet nie mam odwagi się przyznać się przed kimś, ze jest mi źle. Chciałabym być tak silna jak Ty, podziwiam Cię

12 listopada 2009 20:13

Laura O.

tylko przyjaźń może być czysta i nie oczekuje zapłaty

25 października 2009 10:18

Zdzisław M.

Chciał bym mieć tyle wiary w życie co ty ja nie mam dla kogo żyć i po co. Podziwiam Cię

13 października 2009 21:13

Krystian.M

Czym głębiej wchodzę na Twoje stronki, tym bardziej mnie zadziwiasz. Jesteś niezwykłym człowiekiem, skąd w Tobie tyle siły i wiary w człowieka?

26 września 2009 17:33

Jadwiga K

Miło, że na świecie ciągle znajdują się ludzie pomocni drugiemu. Ludzie, dla których szczęście drugiej osoby bywa czasem ważniejsze niż swoje! Pozdrawiam serdecznie;)

26 września 2009 12:43

Karolina N.

Co trzeba zrobić... Co trzeba oddać by mieć takiego Przyjaciela jak Ty?

14 września 2009 19:41

Adam S.

Trzymaj się i nie daj się

19 lipca 2009 23:01

Wojtek

pozdrawiam Cię serdecznie, widzę, że byłeś w Opolu mieszkam od 26 lat i bardzo mi się to miasto podoba, ludzie sami sobie szukają problemów, każdy z nas ma coś, co go gniecie -trzeba patrzeć na świat i mimo wszystko się uśmiechać - serdecznie pozdrawiam, ciesz się życiem, jakie by ono nie było, bo warto, jeśli chcesz to napisz -odpiszę..:):):):)

6 lipca 2009 17:24

Halina D

Ciarki po plecach łzy w oczach. Widocznie nie znam co to prawdziwe problemy Pozdrawiam

15 czerwca 2009 22:53

Ryszard D

Dziś jest niedziela, na Mszy Św. Jezus mówił dużo o miłości. Tak bardzo pragnę miłowania, a tak ciężko się na nie zdobyć. Rzeczywiście miłowania ludzie są głodni jak wilcy. Ty jednak łamiesz te zapory. Dziękuję za przykład, może Chrystus przełamie moje twarde serce.

17 maja 2009 11:48

luki

W życiu raz jest się pięknym meblem zrobionym z drewna, innym razem płonącymi gałązkami, ale także i tym gnijącym drzewem. Trzeba mieć w sobie mnóstwo siły, aby z tego gnijącego drewna znów stopniowo stawać się meblem. Czasem jednak zabraknie tej siły, zabraknie sensu, co wtedy zrobić z swoim życiem?

4 kwietnia 2009 15:37

Weronika W

Cudem życia jest piękno naszego umysłu, tego czego nie doceniamy. Nawet jak macie traumę - "nie jedna za sobą" - dbajcie o swój umysł. Niech będzie radosny, uśmiechnięty, silny i mądry. Bo tam rodzą się nasze rozterki i nasze radości i nasza miłość. Jak trafiłeś przechodniu - życia, w te drzwi, usiać, przeczytaj i pomyśl. I niech wnioski poprowadzą Cię dalej. Powodzenia, pozdrawiam Ciebie i całe Opole i Wszystkich :)

20 marca 2009 18:45

Wiesław G

Piękne słowa... Jak każdy podziwiam Twoją radość życia i chęć dawania nadziei innym, ale co zrobić, gdy nagle zostaje się samym, po tym jak zawsze robiło się wszystko dla innych... a oni wykorzystali to i odeszli... a ja nagle... poczułam, że nie wiem po co tu jestem... i czy jest sens być dłużej...

20 marca 2009 15:25

motyl

jeszcze dużo pokory muszę się uczyć, gdy to czytam... A przyjaźń jest faktycznie czymś pięknym...

16 marca 2009 12:57

Aguś

chyba tego tekstu mi było trzeba w obecnej chwili gdy myślę jak bardzo bym chciała nieżyć... bo przez kogoś staje sie właśnie gnijącym drzewem...

24 lutego 2009 05:06

smutna

właśnie podniosłeś mnie z kolan, buźka

16 grudnia 2008 03:02

pinia

Chciałam tylko napisać, że jesteś wspaniałym człowiekiem... Czytając te wszystkie tu umieszczone słowa dajesz ludziom wiarę i nadzieje w lepsze jutro! To wspaniale, że jeszcze na tym szarym świecie można spotkać tak wartościowe osoby jak Ty! Czytając to wszystko, co zostało umieszczone na tej stronce pozwalasz niektórym odnaleźć siebie... Odnaleźć tą malutką iskierkę szczęścia, która czasami wygasa...

Nie zgadzam się z komentarzem koleżanki... Ty musisz być aniołem... Masz tyle miłości, ciepła i dobra w środku... A co najważniejsze pomimo swojego upośledzenia robisz coś wspaniałego... Dajesz cząstkę siebie innym... i starasz się, aby życie ludzi zmieniało choć na chwilkę drogę którą większość z nas podąża... drogę w nicość....

Cieszę się, że znalazłam ta stonkę i mogłam przeczytać te wszystkie wspaniale przemyślenia tutaj umieszczone... Dałeś mi nadzieje, że nie zawsze musi być źle... Wystarczy tylko wiara i chęć i by zmienić swój szary świat... Dziękuję Ci! Trwaj dalej w tym co robisz... bo naprawdę dajesz ludziom nadzieje...

3 grudnia 2008 21:32

Asia :)

Szczerze mówiąc nie poruszyło mnie to aż do tego stopnia, by łza zakręciła mi się w oku, albo bym sie uśmiechnęła. Ale musze przyznać tekst świetny... Jesteś naprawdę dojrzałą, ciepłą, DOBRĄ osobą... a w tych czasach bardzo trudno o takich ludzi. Chcesz czynić dobro dążysz do tego... mimo odrzuceń dążysz do swojego celu... Fantastyczne! Jesteś "zwycięzcą" A zwycięzca to ktoś, kto upadając podnosi się! Jestem naprawdę pod dużym wrażeniem. Niestety takich ludzi jest coraz mniej... a szkoda ... Poniżej widziałam, że inni strasznie Cię idealizują, ale nie oszukujmy się jesteśmy tylko ludźmi a nie aniołami...:) Każdy ma wady i Ty na pewno też je masz... Masz chwile zwątpienia w to całe życie, ale podoba mi się, że mimo tego całego syfu na świecie ty dajesz promyk... Malutki promyk, który ogrzewa... ludzkie serca.

8 listopada 2008 13:33

Asia

Jestem naprawdę pod dużym wrażeniem.... Nie jedna łza się zakręciła w moim oku czytając to. Wielki ukłon w Twoja stronę. Jesteś naprawdę wielki. Tak mało ludzi jest wrażliwych, pozytywnie nastawionych do życia mimo niepełnosprawności. Z daleka bije od Ciebie optymizm. Wielu ludzi nawet tych pełnosprawnych powinno brać z Ciebie przykład. Większość naprawdę nie równa się Tobie nawet w małym stopniu. Człowiek przy Tobie zmusza się do głębokich przemyśleń.... które są mu potrzebne. Dziękuję....

4 listopada 2008 23:54

Karolina P

Nie możemy czynić dobra sami, wyłącznie od siebie, a tym bardziej zbawić się. Natomiast potrafimy zadziwiać innych, swoim geniuszem, talentem, mądrością, dobrocią lub innymi cnotami, także wielkością, doskonałością i świętością, kiedy rejestrujemy swoimi zmysłami, całym swoim jestestwem, obecność i bliskość Boga, Jego Miłość do nas i innych ludzi.

4 października 2008 19:30

Zibik

Odkrywam nowe, całkiem inne oblicze miłości...

20 września 2008 11:58

Wiola

Dziękuję ci za te słowa dzięki tobie zrozumiałem co ze musze docenić to co mam i jak żyję bo w przyszłości mogę wszystko stracić.

6 lipca 2008 15:23

Kuba Ż

Trzeba mieć nadzieje, czasem wbrew nadziei... Ja tak właśnie żyje od 4 lat. Pewnego dnia straciłam wszystko, przez to ze nie umiałam docenić tego, co miałam. Dziś jest za późno.. by zmienić przeszłość. Ale to doświadczenie nauczyło mnie pokory i .. nadziei. Pewnego dnia, lecz nie wiem kiedy... spełnią sie marzenia... tylko czy potrafię w to uwierzyć.

20 czerwca 2008 01:34

Marcia

"Nie każde, bowiem drzewo może stać się np. pięknym meblem, ale może wypalić się, dając innym ciepło i światło, lub może zgnić w oczekiwaniu aż stanie się tym, czym nie jest.."
Dziękuję Ci za te słowa, które wyrywają mnie z marazmu czekania na jakąś nieokreśloną zmianę w moim życiu. Zajrzałam tutaj wpisując hasło: sens życia i być może, to jest właśnie to co teraz odnalazłam? Dawać siebie innym już, a nie dopiero wtedy, gdy cokolwiek się zmieni i poczuję się szczęśliwsza. Szczęście płynie z tego, że się komuś coś ofiarowuje nie oczekując czegoś wymiennie. Dziękuję!

19 kwietnia 2008 22:21

Maria, Marzena B

Po raczej kiepskim dniu wertując z nudów stronki w Internecie trafiłam na ten artykuł. Dziękuję Ci za uśmiech, który pojawił się na mojej twarzy po przeczytaniu tych paru naprawdę mądrych, ciepłych, pełnych optymizmu słów!!! SERDECZNE POZDROWIENIA!!

14 marca 2008 16:42

Ania

ja pozostawię tu ładny cytat Reinholda Schneidera.
"Kiedy zastanawiamy się nad swoim życiem, to właściwie sam fakt, że żyjemy, powinien nas najbardziej zadziwić."

10 marca 2008 18:03

A.

Tak.. życzę powodzenia w życiu.. miłości sie człowiek zawsze i ciągle uczy...

5 marca 2008 01:53

Chester

Myślę, że nie tyle istotny jest wiek, co dojrzałość wewnętrzna... A już sam chęć niesienia pomocy świadczy o Twojej dojrzałej osobowości... Aby mi pomóc czasem wystarczy popchać mój wózek, a z tym praktycznie każdy sobie radzi:) Szkoda, że nie pozostawiłaś swojego maila...

Mam 14 lat czy mogę Ci też pomóc?

3 marca 2008 17:51

Ela

Pamiętam Cię z zeszłorocznej pielgrzymki na Jasną Górę a zwłaszcza Twoje świadectwo. Pamiętam, jak widziałem Cię w tym wózku, i pierwszą moją reakcją, myślą było: "Jakiż on biedny, nieszczęśliwy..." A teraz zdaję sobie sprawę, że gdybyś zobaczył mnie, gdybyś mnie poznał, w sensie moją duszę, pomyślałbyś wtedy to samo o mnie. Podziwiam Cię człowieku. Skąd Ty bierzesz siłę do życia. Chętnie bym się zamienił z Tobą ciałem. Takie to dziwne, co tutaj piszesz. To, że najważniejsze jest dzielić się miłością. Proste i bardzo trudne, zwłaszcza, jeśli nie potrafi się kochać. Tak jak ja. Jak nauczyć się kochać, kiedy samemu było się krzywdzonym, gdzie miłość kojarzy się tylko z bólem, cierpieniem, wykorzystaniem, szantażem emocjonalnym? Czy można pokochać Boga, jeśli nie zna się tak od strony serca słowa miłość? Stary, jesteś niesamowity. Kiedy sobie Ciebie przypomnę, i słowa, których nie pamiętam, ale które czuję, to aż coś takiego się rodzi... dziwnego. Nobel dla Ciebie.

15 lutego 2008 01:05

Nick

Tu jest bardzo dużo dobrych ludzi.

25 stycznia 2008 01:33

Tomek

Jesteś naprawdę cudowną osobą... Podziwiam Cię za to, że jesteś taki silny... Oby Ci się powodziło...

18 stycznia 2008 19:50

Agnieszka

Próbuje znaleźć swój sens życia i czasem do dochodzę do tego ze go właściwie nie ma... Nie ma nic każdy umrze urodzi się i tak w koło poświęcanie czasu na nic po wszystko płynie i przemija czas.. Pierw to bardzo mnie bolało bałem się, że to jest okrutna prawda jednak cały czas wierzę nie wiem, w co?? Kogo?? Ale to jest właśnie ta nadzieja może zgubna byłem na dnie... Jeszcze się nie podniosłem na tyle by podnieść głowę uśmiechnąć się nawet nie mam, dla kogo bo robienie czegoś dla siebie jest nudne, bo sam tego nie docenię a ktoś na pewno, ale nie ma takich osób wokół mnie pozdrawiam to tak ode mnie

18 stycznia 2008 17:57

Norbert D

Jesteś niesamowitą osoba takich właśnie brakuje nam ludziom w tym śmiesznym kraju... Podziwiam wolę i chęć życia i z całego serca pozdrawiam

14 stycznia 2008 15:27

Magda

Wszedłem tu bo mało co się nie pociąłem... Od dziecka myślę tylko o innych i nigdy o sobie... Pomagałem ludziom w wielu sytuacjach i czuje się z tym dobrze, ale dlaczego to wszystko działa w jedna stronę?? Dlaczego ważne rzeczy nie są doceniane?? Dlaczego to tylko ja mam dawać siebie a jak potrzebuje pomocy to jej nie uzyskuje... Nie wszystkich życie jest kolorowe w sercu po spełnieniu się w dobrych uczynkach, bo te serca nie dostają niczego w zamian w momencie, gdy potrzebują tego najbardziej w swoim marnym żywocie... Tak powstał właśnie „pustelnik”.

8 stycznia 2008 22:03

Darek

Zobacz komentarze:   2005 i 2006 rok >>   2007 rok >>