Witam cię bardzo serdecznie. Czy można wierzyć w przyjaźń „w dobrych ludzi” mam tą wiarę i siłę, aby jednak wierzyć, jestem osobą zdrową, mam zdrowe dzieci i problemy, z którymi się borykam nie są problemami. Jak głębiej się wtajemniczam i czytam o twoim życiu Jacku to zapewniam, iż ludzie zdrowi nie powinni czuć się nieszczęśliwi, ponieważ mają bardzo wiele-zdrowie.

7 lutego 2010 12:11

Angelika K.

Witam Cię serdecznie!:)
Najważniejsze w przyjaźni jest zaufanie. Poznałam pewnego chłopaka, najpierw przyjaźń, potem miłość, a teraz nic:( To, że nie chciałam z nim być jako para, to kazał mi zniknąć:( A ja chciałam się dalej przyjaźnić. A tak mówił, że zawsze będzie moim przyjacielem, a teraz...? nie chce mnie znać;( To tak krzywdzi ludzi... Nie potrafię o nim zapomnieć;/
Serdecznie Cie pozdrawiam:)

8 grudnia 2009 13:01

Justyna

wszyscy macie takie problemy jesteście chorzy i ty panie Jacku potrafisz się z tym pogodzić ja jestem zdrowa i nie mam żądnych problemów zdrowotnych w rodzinie, nikt bliski mi nie odszedł, mimo to nie potrafię ułożyć sobie życia to nie jest takie proste:( przy pana problemach moje są niczym, jestem całkowicie sprawna a tego nie doceniam jak mam odnaleźć cel swojego życia?? Jak mam dalej żyć??

3 grudnia 2009 20:07

Aneta

Pól roku temu zmarła moja mama. Rak rozsiany. Wyrok. Gdy zaczęła się jej choroba, całym moim życiem była godna i należyta opieka nią. Odsunęłam swoje życie na bok, wiec odsunęli się ode mnie "przyjaciele". Został tylko jeden, na którego mogłam liczyć zawsze i który jest prawdziwym przyjacielem od serca do dziś. Podziwiam Cię! Ja mam 23 lata i nie potrafię poukładać swojego życia...

17 listopada 2009 11:00

Kasia

Witam serdecznie i pozdrawiam.
Jestem chora, choć tego nie widać. Nikt nie zrozumie takiej niepełnosprawności. To Zespół Aspergera (autyzm). Zawsze byłam inna, zawsze samotna, wyśmiewana i "zakrzyczana" w domu. Nikt nie rozumiał. Dźwigam tę swoją samotność, bezradność i rozliczne choroby, które mi się kolejno przytrafiały już 56 lat. I chociaż jeszcze mogę chodzić, świat jest za grubą szybą. Dzieli mnie ona od innych skutecznie. Tak już zostanie, bo nawet lekarze nie chcą pomóc w chorobach somatycznych, gdy z trudem usiłuję coś wyjaśnić. Tym bardziej rozumiem wszelkie rodzaje niepełnosprawności. Jestem już bardzo zmęczona takim stanem. Bezradna.

16 listopada 2009 22:57

Sabina

Witam Cię serdecznie, cieszę się, że jesteś i martwię się, że nie spotkałam Cię wcześniej. Trzy miesiące temu odeszła ode mnie moja ukochana córka Ada, była niepełnosprawna, ale nigdy nie pogodziła się ze swoją chorobą, nie chciała żyć, jako osoba chora, może gdyby poznała kogoś takiego jak Ty byłoby Jej łatwiej. Napisz, jakiego typu pomocy potrzebujesz, jestem też z Opola, więc jeśli mogę coś zrobić dla Ciebie to chętnie to uczynię. Pozdrawiam Cię serdecznie.

3 listopada 2009 22:00

Ewa K

mógłbyś być wzorem dla wielu, którzy się mienią przyjaciółmi. Moich przyjaciół odsyłam na Twoją stronkę. Jacku- jesteś "Listem Chrystusowym".

26 września 2009 16:06

Jadwiga

Panie Jacku! serdecznie Pozdrawiam! Miałam do Pana napisać o swoich problemach, ale nie zrobię tego ponieważ - Pan i tak odpowiedział mi na wiele pytań w swoim tekście. Ma Pan wiele talentów - Gratulacje!

30 sierpnia 2009 14:19

Ewa K

Jakie to dziwne, że można być bardzo samotnym i czuć się zupełnie samemu ze swoimi problemami, mając ludzi wokół siebie... "samotność to taka straszna trwoga, ogarnia mnie, przenika mnie, wiesz Mamo, wyobraziłam sobie, że nie ma Boga, nie ma nie.."

1 kwietnia 2009 12:31

Wiola

Samotność doskwiera czasem każdemu z nas. Najgorzej jest wtedy, gdy człowiek czuje się samotny, pomimo że otacza go tłum ludzi. Nie zdaje sobie sprawy z tego, że wielu z tego tłumu czuje się podobnie. Oby było więcej takich ludzi jak Ty, którzy ze swojej samotności potrafią zbudować coś dla innych.

18 marca 2009 00:01

Kasia

Gdy widzę to, co dokonałeś, pomyślałam sobie, że moje życie nie ma sensu, Ty Jacku masz taka wiarę, czystą i prawdziwą, że czuję się przy Tobie, jakbym zaprzepaściła całe swoje życie. Mogłam zrobić wtedy tyle dobrego. Ale to co za nami minęło i to co chciałabym naprawić mogę naprawić dzisiaj dobrem. Trzymaj się Jacek:) Króluj nam Chryste.

16 lutego 2009 00:13

odbudowana

Ja też jestem strasznie samotna moje życie to same porażki smutek, dlaczego jedni mają wszystko a drudzy nie mają nic. Jestem sama nikt nie może mnie pokochać, dlaczego? Co takiego zrobiłam? Teraz jeszcze musze zwolnić się z pracy, którą bardzo lubię. Zadarłam z złym człowiekiem, któremu sama załatwiłam tę prace. Nie wytrzymuje tego co ta osoba wyprawia znęca się psychicznie mam już dosyć wytrwałam 3 tygodnie gehenny ale poddaje się mam dosyć!!!! Proszę Boga, aby dał mi sił bo kocham życie!!!!!!!

11 lutego 2009 23:39

Iwona P

Lubię czytać Twą stronę, bo podnosi mnie na duchu:) Dodałam ją na swego blogawierszeireny.bloblo.pl pozdrawiam :)))

10 lutego 2009 01:30

Irena

Przyjaciele- nigdy ich nie miałam i znając życie nie będę miała...

27 stycznia 2009 21:27

Samotna

Ja tez jestem bardzo samotna. nie mam koleżanki a chłopak już mnie nie kocha nie spotykamy sie. Tak jest od jakiegoś roku. Nudzi mi się w domu. Moja siostra ma koleżanki a ja- nie. Sylwestra spędzę sama. Najgorsze jest to ze wszyscy naokoło maja swoje towarzystwo tylko ja nie. Dałabym wszystko, aby je mieć. Ale jakoś nie jestem lubiana, nie chcą się ze mną kumplować, choć nikt nic do mnie nie ma. Maja juz swoje towarzystwo i nie potrzebują takiej głupiej jak ja ;( poco ja to pisze jak i tak nikt mi nie pomoże? Bóg... proszę Go codziennie o zmiłowanie przecież ja nikomu nic złego nie zrobiłam.

30 grudnia 2008 20:41

Dziewczyna 15lat

BŁOGOSŁAWIEŃSTWA OD NARODZONEGO WYBAWICIELA, ABY OTACZAŁ WSZYSTKICH LUDZI OPIEKĄ I ŁASKĄ
moja str. http://grazynalaszczak.private.pl

21 grudnia 2008 13:49

Grażyna

Witaj, bardzo miło mi że dzięki Twojemu pisaniu pozwoliłeś się poznać. Ja jestem mamą córeczki na wózku i uwierz mi, że wiem jak się czujesz, kiedy wszyscy na nas patrzą i szepcą jakieś przykre rzeczy na nasz temat, zatrzymują na ulicy i mówią różne głupstwa. Czy mogłabym umieścić Twój link na naszym blogu? Pozdrawiam serdecznie

3 listopada 2008 18:28

Dana

Artur Schopenhauer - Wolnym bowiem jest człowiek tylko wtedy, gdy jest samotny.

Artur Schopenhauer - Samotność jest przeznaczeniem wszystkich wybitnych umysłów.

Fryderyk Nietzsche - Mądrość jest szeptem samotnika z samym sobą pośród gwarnego targowiska.

Karel Čapek - Człowiek, który myśli, jest równie samotny jak człowiek, który umiera.

Einstein - Żyję w samotności, która bardzo dokucza w młodych latach, jest wszakże błogosławieństwem dla człowieka dojrzałego.

Einstein - To dziwne być tak powszechnie znanym, a zarazem tak samotnym.

Samotnie się rodzimy, samotnie dokonujemy wyboru, samotnie niesiemy swoje przeznaczenie by samotnie umrzeć, na każdym etapie nie rzadko otoczeni tłumem innych samotników.

Samotność doskwiera nam jak inne cierpienia głód, chłód, choroba, lecz gdybyśmy ich nie doznawali nie mielibyśmy o nich żadnej wiedzy. A tylko cierpienie wzbogaca i czyni szlachetniejszymi. Czy wiecznie syty może zrozumieć uczucie głodu? Czy człowiek może zrozumieć jak to jest być żabą czy wielbłądem?

Rodzimy się, aby wypełnić obowiązek przeżycia w stanie wiecznych dążeń do nieosiągalnego, bowiem na żadnym etapie zaspokojenia nie mamy na dłużej wrażenia osiągnięcia kresu oczekiwań. Wmawiane nam od dzieciństwa teorie sprawiedliwości, jedynie potęgują nasze rozczarowania, kiedy ufni we wpajane nam zasady, ślepo czekamy na wypełnienie aktu sprawiedliwości. Nie mówi się nam tylko drugiej części prawdy, że na Ziemi nie ma sprawiedliwości, bo ona może nastąpić dopiero po śmierci. Jesteśmy tak skonstruowani, że często dążąc do dóbr materialnych wyrządzamy sobie wzajemnie wiele zła i cierpienia. Ale taka jest droga i przeznaczenie człowieka. Jedni mają drugich chłostać, aby chłostani mogli nauczyć się cierpienia i pokory. Rodzimy się nie po to by być zdrowymi szczęśliwymi i bogatymi, ale aby poprzez cierpienie – które jest kluczem, tajemnicą – wykazać, że jesteśmy na etapie właściwie ukształtowanej osobowości.

Wszelkie krótkotrwałe przyjemności, których doświadczamy są nam potrzebne, byśmy mogli mieć w nich przystanek, nabrać sił jak w drodze krzyżowej. Trudno je, więc potępiać i nie korzystać z życia.

Bardzo wiele lat rozmyślam nad istotą życia, przeznaczeniem człowieka. Liczne dopusty pozwoliły mi znakomicie poznać, co to jest samotność, cierpienie i skłonić mnie do rozmyślań nad istotą losu. Od kilku lat odkryłem ważną prawdę. Nie ważne jak mi jest, ważne abym zawsze starał się rozmnażać czyste dobro, bez żadnych oczekiwań w zamian i selekcji, głębszej oceny beneficjentów. Zawsze tak starałem się robić, ale nie rozumiałem istoty. Teraz rozumiem, dlaczego mimo setek trudów ZAWSZE wypływam na powierzchnię – bo prawdziwe DOBRO ZAWSZE WRACA tylko zwykle z innej strony niż je siejemy, czasem w najmniej oczekiwanej, trudnej chwili. Oczywiście jak każdy człowiek, nie jestem w stanie wyzbyć się wyrządzania nieświadomego cierpienia innym.

Spróbujcie samotni i zagubieni tej metody a wierzę, że i Wam pomoże łatwiej przeżyć życie.

„trawiłem lata by poznać prastare tryby historii, nieustanną procesję zbirów na czele ogłupiałych tłumów, przeciw garstce prawych i rozumnych”. Z. Herbert

1 listopada 2008 21:09

Jacek

To jest wstrząs. Samotność, poczucie wyobcowania, braku drogi, umęczenie kolejnym dniem..... Wydaje się, że jesteśmy sami, jedyni którzy tak cierpią, cierpieniem, którego nikt nie dostrzega. I nagle się okazuje, że wokół mnie są inni, tak samo ukryci, tak samo przygięci do ziemi.
Chciałem zacytować Wam słowa, które są wykute na kamiennym pomniku w krużgankach klasztoru OO. Oblatów, na Św. Krzyżu. Nie są to słowa radosne, ale dla mnie znaczą wiele. Przypominam je sobie, gdy jest już bardzo źle, gdy brak mi sił by sięgnąć po różaniec, gdy brak mi sił na dokończenie dnia. Na moment wyganiam wszystkie myśli, uspakajam serce i znowu wiem,że jestem na drodze, którą prowadzi mnie Bóg, nawet, jeśli nic nie rozumiem.
"Pokój z tobą, przechodniu, wstrzymaj kroki.... Kto z pośpiechem doby życia przebiega, może iść dalej. Ciebie jednak proszę, abyś stanął. Oto patrz...."
Tam spoczywają prochy opatów, przeorów, zakonników.... setki lat trwania historii klasztoru. Więc i moja droga kiedyś się skończy. Będę widział Boga, zrozumiem wszystko, czego nie rozumiałem, mroku nie będzie.

12 października 2008 13:59

Paweł

Do Wszystkich, którzy zamieścili tutaj swoje komentarze, a także (a może głównie) do siebie samej:
Po każdym upadku trzeba, wstać, podnieść się i iść dalej.. Płakać nad sobą potrafi każdy, ale podnieść się z kolan.. to jest sztuka. Może, kiedy uwolnimy się od ślepego przywiązania do ludzi, ich aprobaty, towarzystwa.. odnajdziemy spokój w naszym życiu.
P.S. Szukajcie ratunku w Bogu.. Jeżeli On nie wysłuchuje naszych modlitw, ma dla nas w zanadrzu coś lepszego (niekoniecznie łatwiejszego) niż sami wymyśliliśmy dla siebie.. Tylko trochę cierpliwości i pokory.. A w czasie codziennego zmagania z życiem warto znać ten oto cytat: "Rzuć się w wir walki, ale serce Twoje niech trwa wśród kwiecia lotosu, u stóp Pana" przysłowie hinduskie

25 września 2008 14:39

Wiola

"Radość to motyl, który fruwa nisko nad ziemią, lecz smutek to ptak o wielkich, ciężkich, czarnych skrzydłach, one wynoszą człowieka wysoko ponad życie skąpane w blasku słońca i w zieleni... Ptak smutku leci wysoko.. tam gdzie anioły cierpienia pełnią straż przy obozowisku śmierci"

19 września 2008 14:45

Wiola

Od urodzenia jestem sama, nie wiem co to jest uczucie miłości, miałam rodziców, miałam męża, mam syna, podobno wśród Ludzi żyłam, ale przez cały czas czuje się jak bym była przezroczysta. Chyba Pan Bóg tak sobie to upodobał dla mnie. Mam 54 lata, jestem wdowa, samotna matka - ja się nie skarze na swój los, bo chyba wiesz ,co robisz Panie,,,,

30 sierpnia 2008 05:08

Barbara

Jestem na wózku wychodzę do ludzi ale dużo mnie to kosztowało, lecz nadal czuje ogromną samotność

16 sierpnia 2008 16:52

Grażyna

Jacku, Twoje strony są tak bogate, że nie wiem, kiedy wszystko ogarnę. Tym bardziej, że ciągle dodajesz nowe:) Bóg obdarował cię tyloma łaskami i Ty umiałeś przyjąć je. Słów brak, żeby wyrazić cały podziw. Piękno słowa, wyrazu, obrazu, serca... Jesteś pięknym Jego Stworzeniem. Widziałam, że byłeś w Sopocie. Ja mieszkałam we Wrzeszczu, Oliwie i od 20 lat w Gdyni.
Niestety nie mogę zaofiarować Tobie pobytu, ale to cudne, że są inni o tak pięknych sercach. Jacku, czyń dalej, co czynisz:D To piękne i baaardzo potrzebne. Serdecznie Cię pozdrawiam - I.

17 lipca 2008 20:35

Iwona N

Witaj Jacku cieszę się, że Jesteś. Tacy ludzie jak Ty uczą mnie pokory i dodają sił do dalszej walki o szczęście. Pomagasz zrozumieć, jakim darem jest życie. Pozdrawiam tak Trzymaj

8 lipca 2008 11:48

Małgorzata

Warto żyć, nosić swój krzyż co dnia... A Pan wynagrodzi 100-krotnie. Ufaj Panu i pamiętaj On nigdy nie zawodzi bo jest najlepszym Twoim Przyjacielem...

24 czerwca 2008 20:38

madzik

A ja cierpie na depresje od 10 lat. Bywało gorzej, lepiej. To nie do zniesienia, podobnie jak samotność i pustka, którą odczuwam.

28 maja 2008 12:33

brak_recepty

Mam 26 lat i jestem nieśmiała odkąd pamiętam. Mam trudności z otwieraniem się przed ludźmi. W zasadzie to na własne życzenie jestem samotna. Czasami jednak ta samotność mi przeszkadza...

24 maja 2008 17:37

slonko26

Bardzo cieszę się że znalazłeś w swoim życiu Chrystusa:) Każdy dar życia, czy to trud kalectwa fizycznego czy psychicznego, odkryty w Bogu staje się tryskającym źródłem życia! To piękne, że odkryłeś na nowo swoje życie. Życzę Ci byś każdego dnia powierzał Mu swoje codzienne zmagania i trud, a szczególnie samotność. Słowo z wczorajszego dnia - "przyjdźcie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a ja was pokrzepię" niech Ci dodaje sił do wiary!

30 kwietnia 2008 13:38

Aga

Witam. Borykam się z moją samotnością chyba odkąd skończyło się moje dzieciństwo.. Czasami zdarzają się jakieś dni wróżące koniec tego pustego domu i pustego życia, ale są to chyba tylko przebłyski, bo obojętnie co bym zrobiła czuję się sama.. Skazana na to czasem przekonuje się o tym, że jestem jak "wybrakowany model". Wszystko układa się dobrze, spotykam, rozmawiam, śmieje się, ale w pewnej chwili, jak fałszywa nuta, pojawia się w mojej głowie przekonanie, że to nie dla mnie. Może, dlatego że nigdy nie czułam się kochaną, a nasz dom nie był wypełniony niczym innym oprócz krzyku albo.. ciszy? Najbardziej jednak boli mnie to, że przez tą frustrację uciekam się różnych zachowań, które tylko mnie niszczą i kaleczą, na które ani trochę nie mam ochoty..
Nie potrafię sobie radzić z samą sobą. Ktokolwiek zna receptę na taką chorobę?
Czując się udręczoną i zmęczoną życiem w wieku lat 18

26 kwietnia 2008 18:26

ev

Jesteś THE BEST. Jestem pełna podziwu. Nic dodać, nic ująć. Podziwiam Cię

23 kwietnia 2008 23:03

Iwona S

noc jest wielkim, kosmatym pająkiem, tylko we dwoje mamy jakąś szansę...
Jestem jak wy samotna, ale na mnie już nawet nikt nie patrzy...

21 kwietnia 2008 00:23

Maria

Jacku, jestem na etapie ogromnych zmian w swoim życiu. Poszukuję tego, co najważniejsze - swojego miejsca i poczucia sensu życia... Emocje, które mi towarzyszą przez ostatnie miesiące to poczucie pustki emocjonalnej i egzystencjonalnej, brak uchwycenia sensu własnego istnienia, poczucie własnej beznadziejności i rodząca się obojętność wobec świata i siebie. Bardzo się boję... Boję się każdego dnia i każdej nocy... Życie jest ogromną próba dla nas wszystkich. Ciągła walka i strach... Podziwiam ludzi takich jak ty, którzy pomimo kalectwa widzą świat pozytywnie, czerpiąc z niego o wiele więcej aniżeli ludzie pełnosprawni. Może, dlatego, ze człowiek obarczony jakąś niepełnosprawnością potrafi dostrzec właściwy sens... Podobno rzeczy najbardziej wartościowe to te, które przychodzą z wielkim trudem, często okupione są cierpieniem i bólem... Dla mnie życie zawsze będzie wielką tajemnicą. Czuje się w nim jak kropla w całym oceanie wszechrzeczy... Piszę teraz do Ciebie i jest mi wstyd, ze będąc osobą zdrową, w pełni sprawną nie potrafię cieszyć się życiem, ciągle się boję. Ten strach paraliżuje mnie od wewnątrz... Być może w moim życiu za mało jest Boga... Wiem, że odsunęłam się od niego i tak trudno mi wrócić... Może wynikiem tego jest moja wewnętrzna pustka. Szukam oparcia w innych ludziach, a tak naprawdę powinnam zwrócić się do Niego... Pozdrawiam Cię i życzę wielu cząstek dobrego...

20 kwietnia 2008 22:10

magnolia

Jacku, muszę to powiedzieć! Jesteś wspaniały! Zobacz ile radości i refleksji u innych sprowokowałeś swoim podejściem do życia! Wielu "pełnosprawnych" powinno uczyć się od Ciebie pokory, siły i ducha walki z przeciwnościami, jakie stawia nam życie... Ja w każdym razie czuję się zawstydzona i "mała" przy Tobie... Jeśli będziesz miał ochotę napisać - zapraszam:)

16 kwietnia 2008 19:22

Natalia T

Mam 26 lat i jestem tylko Ja i Moja Córcia. Jesteśmy same i mogę tylko liczyć na siebie........... Natalia mam tak samo jak ty...... Faceci widza tylko wygląd a jak się ich odpycha to pokazują, kim jest człowiek dla nich..... Lepiej być samej... Rozumiem Ci doskonale też przegrałam życie ale mam iskierkę nadziei ze los się do nas uśmiechnie i spełni nasze marzenia............... i nie będziemy same. a co do koleżanek i przyjaciółki opuściły kiedy najbardziej były mi potrzebne............

9 kwietnia 2008 21:59

ellmirka

"Jedynie samotność jest w życiu człowieka stanem graniczącym z absolutnym spokojem wewnętrznym, z odzyskaniem indywidualności. Tylko w pochłaniającej wszystko pustce samotności, w ciemnościach zacierających kontury świata zewnętrznego można odczuć, że się jest sobą aż do granic zwątpienia, które uprzytamnia nagle własną nicość w rosnącym przeraźliwie ogromie wszechświata."

— Gustaw Herling-Grudziński "Inny świat"

Nie ma na tym świecie ludzi doskonałych, ale odnalezienie własnego miejsca i celu jest najważniejsze. I pomimo wciąż obecnej mi samotności i pustki. Uważam, że zdarzają się chwile w życiu, dla których warto czekać. I to właśnie nim trzeba się oddawać i pomimo smutku i samotności można czuć się wypoczętym. Podziwiam was i życzę odnalezienia własnej drogi postępowania.

7 kwietnia 2008 01:31

darrick

Nie wiem czy można być bardziej samotną niż ja... Jest mi tak okropnie źle. żadnej koleżanki nie wspominając już o przyjaciółce, tylko faceci którzy widzą we mnie mój wygląd nic poza tym. Mam 25 lat a czuje jakbym przegrała życie... Samotność to taka straszna trwoga..

6 kwietnia 2008 16:01

Natalia

Dzisiaj są moje imieniny, co roku bardziej samotne i pozbawione sensu jak całe moje życie. Nie mam przyjaciół, wszystkiego się boję, niczemu nie umiem sprostać. A u podstawy tego wszystkiego leży brak akceptacji ze strony najbliższego mi człowieka... Człowieka, który zniszczył moje zdrowie i życie, a potem się mnie wyparł... mojego ojca... Do końca życia sobie z tym nie poradzę... To wspaniale, że Ty Jacku, chociaż masz większe problemy niż ja - potrafisz się podnieść. Podziwiam Cię za to... I życzę najlepszego, co może być na świecie - miłości.

8 marca 2008 12:28

samotna

--> Maja - chyba żartujesz. Mam zgadzać się na bycie z kimś, pomimo że jest mi z tą osobą źle? Byle tylko nie pozostać samotnemu? Uważam to za chore posunięcie. Ta osoba mogłaby mi działać na nerwy CODZIENNIE. Jak to wytrzymać??? Tego się nie da wytrzymać, 1000 razy wolę być samotna. Mówię to, bo miałam taką sytuację i wybrałam samotność, a właściwie to, po co tak narzekać. Trzeba korzystać z tego, co się ma, a nie za wszelką cenę gonić za jakimiś drętwymi znajomościami. Samotność jest uciążliwa tylko dla tych, którzy nie potrafią zorganizować sobie czasu.

1 marca 2008 13:25

Marta

To jest w nas, w głowie, błędne koło - jestem smutna bo jestem samotna, jestem samotna bo jestem smutasem i marudą. W części to depresja - ten smutek i brak radości życia i motywacji żeby zacząć nowy dzień – bo po co. A to takie proste - dać innym ciepło i miłość i dostać to samo, albo choć pomóc i poczuć się potrzebnym, to dobry początek, ale jakie to trudne. Pozdrawiam Cię, dziękuję, uzmysłowiłeś mi coś.

25 lutego 2008 21:56

Grażyna

Tak mi się strasznie wszystko rozsypało w życiu. Zastanawiam się gdzie popełniłam błąd, co zrobiłam źle? Uczono i wychowano mnie, aby tak żyć, by nie krzywdzić, własne sprawy stawiać na drugim planie, aby ci, których spotykasz na ścieżkach swojego życia byli najważniejsi. I teraz okazuje się, że chyba źle mnie wychowano, że trzeba było żyć inaczej. Ze to ja powinnam być zawsze na pierwszym planie, moje sprawy, że trzeba było się rozpychać łokciami i iść do celu bez względu na wszystko i wszystkich. Ten świat nie chce miłych uczciwych. Mówią do ciebie, że jesteś taki dobry a za twoimi plecami śmieją się z ciebie. Pozdrawiam wszystkich

22 lutego 2008 00:25

kalina

Najgorzej jest być samotnym w tłumie. Widzisz tłum stojących koło Ciebie osób każdy się do ciebie uśmiecha...ale nie jest to szczery uśmiech. Każdy wydaje się serdeczny...ale nie jest to serdeczność serca. Nikomu nie życzę takich doświadczeń, samotność jest okropna. Dlatego starajmy się doceniać tych, którzy chcą przy nas trwać, chcą z nami znosić trudy i wędrować przez ciężkie ścieżki życia. Pozdrawiam ciepło wszystkich;]

17 lutego 2008 14:02

Maja

Ja uważam że jesteś wartościowym człowiekiem. Mimo choroby nie poddajesz się i cieszysz się życiem. Twoja stronka pozwala wiele zrozumieć i w moim życiu. Pokazuje ile jest piękna.

16 lutego 2008 12:11

Ania

Witajcie Wiecie patrząc z ziemskiej perspektywy to wielu ludzi jest samotnych. Ja mogę powiedzieć, że całe życie byłem samotny. Właśnie rozstałem się z kobietą, którą bardzo kochałem w sumie to mój drugi związek, który się rozpadł. Miałem kiedyś świadomość tego, dlaczego się to wszystko dzieje w moim życiu, lecz niestety zapomniałem o tym. Patrzyłem na swoje życie z ziemskiej perspektywy a tak naprawdę to jesteśmy istotami duchowymi doświadczającymi ludzkiego życia. I ta duchowa istota we mnie pokierowała mną abym się obudził, co właśnie to robię. Dużo mógłbym pisać, ale polecam Wam książkę "Rozmowy z Bogiem" autor: Neale Donald Walsch. Jest wiele tego typu książek, ale wszystkie mówią jedno. To My w 100% odpowiadamy za swoje życie. Mam nadzieję, że ten mój tekst pomoże komuś w odpowiedzi na pytania, które zadaje. Kocham Was

15 lutego 2008 15:52

Zbigniew C

Witam.. Ja wiem natomiast, że nawet, jeśli jesteś dobry i dajesz Komuś miłość i chcesz żeby było dobrze to i tak dostaniesz kopa... Ludzie lubią zaradnych bogatych i wesołych a nie spokojnych miłych i dobrych... Mówią, że to dobry człowiek i śmieją się za plecami, że niezaradny... Chciałabym znaleźć normalnych uczciwych przyjaciół, którzy są pozytywnie nastawieni i którzy myślą, że jeśli chcesz z kimś pogadać to nie dlatego, że coś potrzebujesz... I nie szukam partnera. Mój 2 pięcioletni związek się rozpadł i naprawdę mam dosyć. Wszyscy myślą tak naprawdę tylko o sobie... Chyba oczekuje ze ktoś mi udowodni ze tak nie jest.. Pozdrawiam PS b. Mądra strona

2 lutego 2008 03:23

Xenia

Witam, szukałam słowa samotność, która towarzyszy mi przez większość mojego życia. Obecnie żyję w drugim związku i jestem samotna jak nigdy. Nie jestem sama. Mam rodzinę, koleżanki, znajomych. Lecz jestem strasznie samotna. A "samotność to taka straszna trwoga, ogarnia mnie, przenika mnie" jak śpiewał Rysiek Riedel. Lecz wierzę, że jest Bóg. Piszesz o sobie, o św. Franciszku z Asyżu o naszym Papieżu Janie Pawle II. Największymi autorytetami duchowymi i moralnymi są właśnie św. Franciszek, Ojciec Święty Jan Paweł II, Matka Teresa z Kalkuty. Staram się na miarę swoich możliwości kontynuować ich dzieła. Bardzo doceniam i podziwiam ludzi takich jak Ty. Za pogodę ducha, serce, ciepło, radość, uśmiech mimo ułomności fizycznych - wielkich duchowo i moralnie. Cenię również Panią Annę Dymną, za to co robi i ile robi. Życzę z całego serca wielu pogodnych dni oraz wytrwałości w pokonywaniu znojów codziennego życia. Tacy ludzie jak Ty zapalają iskierkę nadziei, że mimo trudnych chwil warto żyć. Pozdrawiam Jolka

13 stycznia 2008 13:39

Jolanta M

Bardzo ostatnio się zagubiłam... Wciąż uważam ze nie ma dla mnie miejsca na świecie.... Nikt nie może mi pomoc gdyż nawet nie próbują mnie wspomóc, ale stwierdziłam ze nawet, jeśli ktoś by spróbował to nie ma szans ja już i tak nie będę taka jak kiedyś..:(

9 stycznia 2008 20:36

Tereska

Samotność- próba losu... tego wielkiego szaleństwa świata... Kiedyś, ktoś powiedział, że samotnym jest się wtedy, gdy w jakiejś odległości są ludzie, którzy na nas czekają.. Może troszkę w tym racji.. Z drugiej strony zataczamy istne kółko.. gdyż błąd za błędem... Tak cicho... oddycha człowiek w czterech ścianach... tak cicho mówią wszelkie przedmioty.. tak cicho w nas czy raczej krzyczymy.. i próbujemy się wydostać z naszego wewnętrznego więzienia... z barier w nas samych... wszelkich niedoskonałości... i czasem nawet braku... w każdą nadzieję... bo w nadzieję się wierzy.. Jak można temu wszystkiemu sprostać... gdy kłody i kłody... rzucane coraz mocniej i ciężej... czy los nie daje wytchnienia... czy... to wszystko jest na coś... tylko na co... by sprawdzić człowieka... by dodać mu... siły... za częste "siłowanie się" może w końcu zniszczyć... nawet i osobowość.. gdy człowiek jest ciągle besztany.. ile można, ile... Właściwie.. ech... Próby... błędy... ciągle inne koleje... Non stop... bez wytchnienia... Nie wiem... Każda chwila kształtuje człowieka....- w tym racji wiele...

9 stycznia 2008 00:00

Marta

Witam! Skoro trafiłem na temat samotności? To dorzucę i od siebie kilka słówek. Akurat i mi w darze od losu przytrafiła się samotność. Takie moje wędrowanie... Patrząc na to z punktu wiary, jest mi po coś dana. Dlaczego? Czy uda mi się w niej znaleźć sens? Jak każdy, po prostu jej nie znoszę. Wierzę, że ten rok wniesie jakieś zmiany. Pozdrawiam Ciebie Jacku i pisz jak najwięcej!

2 stycznia 2008 17:13

Zbyszek

Zobacz komentarze:   2005 i 2006 rok >>   2007 rok >>